وقتی غمگینی انگار تموم غصه های عالم تو دلته.

انگار تو هستی و هر چی رنج و عذاب تو دنیا هست مال توئه.

 انگار تویی و یک دیوار که حتی یک روزنه هم نداره

 تا اندازه چشمات بشه که بتونی اون طرف رو ببینی. 

 هی اشک می ریزی. هی خدا رو صدا میزنی.

 ولی کجاست فریاد رس.

 شبها با غصه ها همدم هستی.

روزها باهاشون هم صحبت. کی میخواد تموم بشه تا راحت بشی؟

آخه کی گفته تو آلوده ای. مگه چکار کردی؟

چرا بهت تهمت میزنن؟ من دوستت دارم نمیتونم اشکاتو ببینم نازنینم.

بگو چی شده. با من هم قهری؟

بعد اون همه رنج و عذابی که که من کشیدم تو کشیدی اینه آخرش؟

 نذار عزیزم غصه ها تو رو از پا در بیارن. 

 نذار به زور کاری انجام بدن که تو دوست نداری.

 چرا ساکتی؟ تو که اینقدر ضعیف نبودی.

 چی شده نازنینم. بذار اشکاتو پاک کنم. رو برنگردون.

من که مونس و همرازت هستم. رو برنگردون تا ببینمت.

گریه نکن. اشکاتو پاک کن. محکم باش.

 همون دختر قوی ای باش که می شناختم. پاشو نازنینم.

 پاشو ثابت کن که هنوز پاکی.

پاشو بگو که همه اشتباه می کنن. پاشو بگو که گناهی نداری و

 بازیچه یک نامرد شدی که حتی نمیدونی کیه. پاشو آفرین

 منم باهاتم.